خانه دوستی

گاه سخنانی می شنویم یا می خوانیم که اگرچه گویندگانشان سالها پیش گفته یا نوشته اند اما همچنان تازه می نماید. گویی برای امروزیان گفته شده. سخنان بزرگان و اندیشمندانی همچون انیشتین، گوته، شکسپیر، حافظ، سعدی، مولوی و … .
نمونه این قبیل سخنان و داستانها و عبرتها و پندها فراوانند و اینجا قصد آوردن مثالهایی از آنها ندارم. آن سخنی که می خواهم نقل کنم مناسب حال این روزها و از زبان امام حسین (ع) است. فریادی که به اعتقاد من خاص آن روز نبوده و همچنان پس از گذشت سالها از آن واقعه دردناک تازه می نماید. امام بزرگوار در روز عاشورا می فرماید: «آیا کسی هست که مرا یاری کند؟»
امروز با شنیدن این جمله از خود می پرسم: من چگونه می توانم به امام خود یاری رسانم؟ چگونه می توانم به دین و آئینی که او و یارانش برای زنده نگاه داشتنش جان خود را فدا کردند، کمک کنم؟ چگونه …
پروردگارا یاریمان کن آنگونه که شایسته یک انسان است – انسانی که تو می خواهی – زندگی کنیم چراکه تنها به این ترتیب پاسخ دعوت بنده شایسته اش ( و بالاتر از او، تورا ) را داده ایم. آمین

شهادت بندگان پاک خدا تسلیت باد.